Schemat chłodni wentylatorowych:
a) przeciwprądowej z wentylatorem ssącym
b) przeciwprądowej z wentylatorem tłoczącym

Ciepła woda dopływa do chłodni kolektorem ciśnieniowym, rozdzielającym ją na poszczególne celki. Aby dostarczyć ciepłą wodę i równomiernie rozprowadzić ją po całej powierzchni zraszalnika montuje się system rozprowadzenia wody ciepłej zwany „wodorozdziałem”.

Woda z wodorozdziału równomiernie spływa na zraszalnik gdzie dochodzi do bezpośredniego kontaktu wody z powietrzem przepływającym z dołu do góry. Ochłodzenie wody uzyskiwane jest głównie dzięki odparowaniu niewielkiej części strumienia wody (ok. 2%) oraz wskutek wymiany ciepła pomiędzy wodą a powietrzem na drodze konwekcji. Oprócz strat wody, spowodowanych odparowaniem, występują w tym systemie także straty wywołane porywaniem kropel chłodzonej wody przez przepływające powietrze czyli unos.

Aby temu zapobiec nad zraszalnikiem i wodorozdziałem montuje się „eliminator” służący do wychwytywania i zawracania do obiegu „unosu”.

Urządzeniem wymuszającym przepływ powietrza przez chłodnię jest „wentylator”, montowany przeważnie w górnej części chłodni – na stropie. W chłodniach stosuje się wentylatory osiowe o średnicy wirnika od 0,8 do 12 m.

W Polskiej energetyce zastosowano baterie celek wentylatorowych tylko w Elektrowni Kozienice. W pozostałych elektrowniach zastosowano chłodnie kominowe hiperboloidalne – żelbetowe.
 
 

Najdłuższa chłodnia wentylatorowa w Polsce w Elektrowni Kozienice.
Składa się z 22 celek o całkowitej długości 340 m.